مرگ خیلی اسان می تواند الان به سراغ من بیاید

       اما من تا می توانم زندگی کنم نباید به پیشواز مرگ

       بروم . البته اگر یک وقت ناچار با مرگ روبرو شوم

     که می شوم مهم نیست مهم ای است که زندگی یا مرگ

           من چه اثری در زندگی دیگران داشته باشد.

امروز با پدر و مادر و برادرم رفتیم سرزمین عجایب . خیلی

خوب بود . جای قشنگی بود .ولی یکم ناراحت بودم چون دوست

تو این چند روز تعطیلی بریم مسافرت . ولی با خودم فکر کردم

تو همین تهران یه عالمه ادم هستند که نمی توانند شکم زن و

بچه ی شان را سیر کنند و چه طور ما می توانیم با خیال راحت

برویم مسافرت .؟

سرزمین عجایب جای قشنگی ولی حیف خیلی در ان جا دزدی

می کنند. البته نه مستقیما مدیریت ان جا جوری که خون مردم را

در شیشه می کنند . من که اگر بکشندم دیگه پام رو ان جا نمی

گذارم.!!!!!!!!!!

نیمه ی شعبان و تولد حضرت مهدی (عج) را به همه مسلمانان

جهان تبریک وتهنیت می گویم .

              اگر نمی توانی بالا بروی سیب باش تا افتادنت

                             اندیشه ای را بالا ببرد

          دیروز گذ شت امروز درگذر است . به فکر فردا باش

         که چه طور خواهد گذ شت  زیرا امروز همان  فردای

                      ديروز است كه چنين در گذر است

         دوست واقعی کسی نیست که همیشه کنارت باشد دوست

              واقعی کسی است که همیشه به یادت باشد.

         {اگر تومرا عاق کنی من هم تورا عاق کنم}

پدری پسر را می گفت : اگر گفته های مرا فرمان نبری تو را

عاق می کنم . پسر جواب داد :

من نیز تو را عوق می کنم .

پدر پرسید :

عوق یعنی چه ؟

پسر پاسخ داد:

شبانگاه بر استانه ه مساجد و حمام ها پلیدی می کنم و

شب چون مسلمانان به این دو مکان امد وشد کنند

کفش ولباس های ان ها الوده شود و پدر کسی که این

کار را انجام داده است لعنت می کنند .

سهراب سپهری این شهر را به ابوالقاسم سعیدی تقدیم کرده است :

  { نشانی }

  خانه ی دوست کجاست ؟

    در فلق بود که پرسید سوار.

      اسمان  مکثی   كرد

                    رهگذر شاخه ي نوري كه به لب داشت به  

                     تاريكي شن ها بخشيد وبه انگشت نشان داد  

                                سپيداري و گفت :

     نرسيده به درخت

      كوچه باغي است كه از خواب خدا سبز تر است .

     و در ان عشق به اندازه ي پر هاي صداقت ابي است .

     مي روي تا ته ان كوچه كه از پشت بلوغ سر بدر مي ارد .

      پس به سمت گل تنهايي مي پيچي

     دو قدم مانده به گل

     پاي فواره ي اساطير زمين مي ماني

     و ترا ترسي شفاف فرا مي گيرد .

     در صميميت سيال فضا خش خشي ميشنوي :

      كودكي مي بيني  

     رفته از كاج بلندي بالا جوجه بردارد از لانه ي نور

        واز او مي پرسي :

                                خانه ي دوست كجاست ؟

{سهراب سپهري}

اب

اب را گل نکنیم :

در فرودست انگار کفتری می خورد اب .

یا که در بیشه ای دور سیره ای پر می شوید .

یا در ابادی کوزه ای پر می گردد .

اب را گل نکنیم :

شايد اين اب روان مي رود پاي سپيداري تافرو شويد اندوه دلي .

دست دروشي شايد نان خشكيده فرو برده در اب

زن زيبايي امد لب رود

اب را گل نكنيم روي زيبا دو برابر شده است .

چه گوارا اين اب !

چه زلال اين رود !

مردم بالا دست چه صفايي دارند !

چشمه هاشان جوشان گاو هاشان شير افشان باد !

من نديدم دهشان

بي گمان پاي چپر هاشان جاي پاي خداست .

ماهتاب ان جا مي كند روشن پهناي كلام .

بي گمان در ده بالا دست چينه ها كوتاه است .

مردمش مي دانند كه شقايق چه گلي است .

بي گمان ان جا ابي . ابي است .

غنچه اي مي شكفد اهل ده با خبرند .

چه دهي بايد باشد !

كوچه باغش پر موسيقي باد !

مردمان سر رود اب را مي فهمند.

 گل نكردنش ما نيز

اب را گل نكنيم.

                      { سهراب سپهري }

               { ما چه قدر فقیر هستیم!!!!!!!!! }

روزی یک مرد ثروتمند پسر بچه کوچکش را به یک ده برد تا به او نشان دهد

مردمی که دران جا زندگی می کنند چه قدر فقیر هستند. ان دو یک شبانه روزدر

خانه ی محقر یک روستایی مهمان بودند.

در راه باز گشت و در پایان سفر مرد از پسرش پرسید:{ نظرت در مورد مسافرت

مان چه بود ؟}

پسر پاسخ داد:{ عالی بود پدر!}

پدر پرسيد :{ايا به زندگي ان ها توجه كردي؟}

پسر پاسخ داد:{ بله پدر!}

و پدر پرسيد:{ چه چيزي از اين سفر ياد گرفتي؟}

پسر كمي انديشيدو بعد به ارامي گفت:{ فهميدم كه ما در خانه يك سگ داريم وان

ها چهار تا . مادر حياط مان يك فواره داريم و ان ها رود خانه اي دارند  كه

نهايت ندارد. ما در حياط مان فانوس هاي تزييني داريم و ان ها ستارگان را

دارند. حياط ما به ديوار هايش محدود مي شود اما باغ ان ها بي انتهاست!!}

با شنيدن حرف هاي پسر زبان مرد بند امده بود. پسر بچه اظافه كرد:

{ متشكرم پدر! تو به من نشان دادي كه ما چه قدر فقير هستيم!!!!!!!!}